Η ευκαιρία των Παλαιστινίων να κερδίσουν μια ηθική νίκη Εκτύπωση

Η ευκαιρία των Παλαιστινίων να κερδίσουν μια ηθική νίκη Εκτύπωση

Του Salman Masalha

Η Παλαιστινιακή πλευρά, η οποία έχει υποφέρει επί δεκαετίες από την Ισραηλινή κατοχή, μπορεί να επιδείξει ηθική ανωτερότητα απέναντι στον κατακτητή επιτρέποντας στην οικογένεια του Gilad Shalit να τον επισκεφθεί.

Σε μια εποχή πολιτικής ορθότητας, υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν σκόπιμο να προσαρμόζουν το μήνυμα προς το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Δεν συμφωνώ. Κατά την άποψή μου, η πολιτική ορθότητα είναι μια κάλυψη – γλυκές κουβέντες που κρύβουν έναν κατάφωρο ρατσισμό. Υπάρχει μια πανανθρώπινη ηθική που ξεπερνά θρησκείες, λαούς και έθνη και είναι δεσμευτική για όποιον ανήκει στο ανθρώπινο γένος.

Έτσι, όταν μιλάω, για παράδειγμα, για τον Gilad Shalit τον αποκαλώ "αιχμάλωτο Ισραηλινό στρατιώτη". Αυτό είναι σωστό. Αιχμάλωτος και όχι απαχθείς όπως είναι ο όρος που προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο εδώ. Στο Ισραήλ, προτιμούν να ξεχνούν, ή προσπαθούν σκόπιμα να κάνουν άλλους να ξεχάσουν, ότι ο Shalit δεν απήχθη. Πιάστηκε αιχμάλωτος ως στρατιώτης που μετέχει σε μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ενός στρατού, στα πλαίσια του Παλαιστινιακού αγώνα κατά μιας Ισραηλινής κατοχής που κρατά δεκαετίες. Αυτό το βασικό γεγονός νομιμοποιεί την πράξη που πραγματοποιήθηκε από ένα λαό που αγωνίζεται για την εθνική απελευθέρωσή του.

Ως εδώ καλά. Απ’ το σημείο όμως αυτό και μετά, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που πρέπει να ειπωθούν. Τα έχω ήδη δημοσιεύσει στα Αραβικά για το Αραβόφωνο κοινό επειδή είναι σημαντικό για τους Παλαιστινίους ν’ ακούν ότι η υπόθεση Shalit ανήκει και σ’ αυτούς. Είναι, εξάλλου, σωστό αυτά τα πράγματα ν’ ακούγονται και να διαβάζονται και απ’ όλους όσους μιλάν Εβραϊκά όση πλύση εγκεφάλου κι αν έχουν υποστεί. Τα σχόλια έχουν επίσης να κάνουν και με τους Ισραηλινούς Παλαιστινίους (ναι, υπάρχουν τέτοια πλάσματα που επίσης διαβάζουν και μιλούν Εβραϊκά).

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία - αυτό πιστεύω, αυτό θέλω να πιστεύω - ότι ο Ισραηλινός όμηρος Gilad Shalit τυγχάνει ανθρώπινης μεταχείρισης από τους δεσμοφύλακές του στη Γάζα. Όλοι μας ελπίζουμε να συναφθεί γρήγορα μια συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων ώστε ο Ισραηλινός αιχμάλωτος να επιστρέψει στην οικογένειά του όπως και οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στις δικές τους.

Παρ’ όλα αυτά, η σιωπή που τηρούν οι Παλαιστίνιοι διανοούμενοι σχετικά με την υπόθεση είναι ανησυχητική. Η Hamas απαιτεί ένα μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων κρατουμένων σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του Shalit.

Κανείς δεν έχει αναρωτηθεί τι σημαίνει αυτό από ηθικής απόψεως, τι δείχνει αναφορικά με τον τρόπο που οι Άραβες αντιλαμβάνονται την αξία κάθε Άραβα ξεχωριστά. Πόσο αξίζει ένας Ισραηλινός κρατούμενος συγκρινόμενος με Άραβες ή Παλαιστίνιους κρατουμένους;

Η σιγή των Αράβων Βουλευτών είναι επίσης αισθητή. Φωνάζουν - και δικαίως - για τις αδικίες της Ισραηλινής κατοχής και τα δεινά που αυτή προκαλεί στον Παλαιστινιακό λαό αλλά δεν ξεστομίζουν ούτε μια λέξη για μια ξεκάθαρη ηθική στάση στο θέμα του Shalit. Αυτό είναι το καθήκον τους. Πρέπει να σηκώσουν το ανάστημά τους και να πουν στην κυβέρνηση της Hamas στη Γάζα και στον Khaled Meshal που κινεί τα νήματα στη Δαμασκό ότι υπάρχουν πράγματα που είναι απλώς απαράδεκτα. Μπορούν και πρέπει να πουν ότι η άρνησή τους να επιτρέψουν στον Ερυθρό Σταυρό να επισκεφθεί τον Ισραηλινό κρατούμενο είναι ένα ηθικό στίγμα στον Παλαιστινιακό αγώνα στο σύνολό του. Αν ο Shalit είναι αιχμάλωτος πολέμου - και όντως είναι - τότε είναι βέβαιο ότι έχει όλα τα δικαιώματα που έχουν οι αιχμάλωτοι πολέμου βάσει του διεθνούς δικαίου.

Η Παλαιστινιακή πλευρά, η οποία έχει υποφέρει επί δεκαετίες από την Ισραηλινή κατοχή, μπορεί να επιδείξει ηθική ανωτερότητα απέναντι στον κατακτητή επιτρέποντας στην οικογένεια του Gilad Shalit - ή τουλάχιστον σε εκπροσώπους του Ερυθρού Σταυρού - να τον επισκεφθεί όπως ακριβώς γίνεται και με τους Παλαιστίνιους κρατούμενους στο Ισραήλ.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η Αραβική πλευρά εγκαταλείπει την ηθική κονίστρα αφήνοντας την για άλλους. Ενεργεί λες και τα θέματα ηθικής δεν την ενδιαφέρουν. Εκείνοι όμως που επιλέγουν ν’ αδιαφορούν για την ηθική κονίστρα δεν πρέπει ν’ αγανακτούν για την κακή τους εικόνα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Τρίτη, 27 Ιούλιος

*

"The Palestinians' chance to win a moral victory", Haaretz 12.7.10


Greek source
***

For English, press here.
*
For Hebrew, press here.

Read More

I cittadini arabi d’Israele meritano una leadership migliore

Salman Masalha

I cittadini arabi d’Israele
meritano
una leadership migliore

La visita in Libia, settimana scorsa, di una delegazione di esponenti arabo-israeliani indica uno smarrimento di direzione sia politica che morale. Il gruppo, che comprendeva rappresentanti di tutti i partiti politici, i settori e le comunità arabe, ha rivelato la profondità della confusione politica che vige fra coloro che sostengono di rappresentare i cittadini arabi d’Israele. La visita non ha in alcun modo contribuito al rispetto né per i membri della delegazione né per i loro elettorato.

Sono personalità che si disprezzano a vicenda non meno di quanto non disprezzino Avigdor Lieberman e i pari suoi nei partiti sionisti, in alcuni casi anche di più. Ma, meraviglia delle meraviglie, tutt’a un tratto si sono riuniti tutti quanti per volare via a godersi l’ospitalità niente meno che di Muammar Gheddafi, l’uomo che più di ogni altro incarna il côté impresentabile dei regini arabi, l’autocrazia tribale.

Questo individuo capriccioso e imprevedibile può affermare senza battere ciglio una cosa e il suo contrario nella stessa frase, senza che nessuno osi chiedergli spiegazioni per paura che la domanda diventi anche la sua ultima domanda.

Dopo il banchetto offerto dal loro anfitrione, è arrivato il momento dei discorsi untuosi, completi della panoplia di tutti gli slogan più frusti e di tutti i superlativi più esagerati che i despota di più basso rango si aspettano di sentire su se stessi. Ha superato se stesso il parlamentare Talab al-Sana, che ha chiesto al tiranno se la Libia avrebbe aperto le porte delle sue università agli studenti arabi da Israele (che già accedono, naturalmente, alle università israeliane). Supplica che ha trovato immediata soddisfazione. Anziché preoccuparsi per le scuole e per l’istruzione nel suo paese – Israele – Talab al-Sana vuole mandare gli studenti in Libia. Esattamente dove stia meditando di mandarli e a imparare cosa, il magniloquente e gagliardo parlamentare arabo-israeliano non l’ha detto. Forse all’eminente istituto libico del nano-uncinetto o all’insigne accademica libica per la scienza del barbecue?

Dopo il rito delle adulazioni, il grande leader, Sua Maestà il Re dei Re e il Capo dei Capi (così Gheddafi si è definito di recente), dicono abbia fatto sedere i suoi ospiti e per due ore tonde tonde abbia propinato loro un’ampia epitome delle sue puerili teorie. Fra l’altro, li ha esortati a prendersi due, tre o quattro mogli ciascuno e a fare figli in quantità. Nessuno dei presenti ha ritenuto di avere una sola parola da obiettare.

Ora, va detto forte e chiaro: questo genere di trasferte da parte di rappresentanti arabi israeliani per andare a baciare la pantofola a questo o quel satrapo arabo, non solo costituisce un insulto all’intelligenza, ma danneggia anche le giuste lotte della minoranza araba di questo paese. Col solo fatto di recarsi in quei luoghi e di farvi le dichiarazioni che fanno, non fanno che approfondire il rigetto verso gli arabi dell’opinione corrente israeliana, quel rigetto contro il quale essi giustamente si battono da anni. Col fatto di non saper resistere alla tentazione di accettare questi inviti da parte di dittatori arabi, quali che siano, queste personalità arabo-israeliane accettano di farsi strumento nelle mani di quei dittatori.

Sorprendentemente fra i partecipanti alla scampagnata c’erano rappresentanti di partiti politici come Balad, che sventola il vessillo dello stato “di tutti i cittadini” (in contrapposizione a “stato ebraico”) e Hadash, che un giorno sì e un giorno no sbandiera il suo essere un partito “arabo-ebraico”. All'improvviso tutti questi parlamentari si sono scordati d’aver prestato alla Knesset un giuramento di lealtà allo stato d’Israele, e si sono dimenticati di chi e di che cosa dovrebbero essere i rappresentanti. Hanno scordato che “tutti i cittadini” significa anche i cittadini ebrei. Hanno scordato che un partito “arabo-ebraico” comprende anche gli ebrei. Hanno scordato tutti i loro slogan purissimi e correttissimi e sono volati a rifugiarsi nella tenda dell’ignoto.

Delegazioni come questa rivelano il grado di immaturità civile, politica e nazionale della leadership araba di questo paese. Esse mettono in evidenza il cronico abbandono emotivo, sociale e politico patito dai cittadini arabi e dalla loro dirigenza. Questo viaggio in Libia ha portato alla luce la miseria intellettuale delle persone che pretendono di rappresentare e di guidare la società araba israeliana. I cittadini arabi d’Israele meritano una leadership migliore, una leadership più seria e matura.

(Da: Ha’aretz, 29.4.10)
***

For Hebrew, press here.For English, press here.
For Spanish, press here.

***

Read More